زبان شیرین فارسی در واقع عامل وحدت بین کلیه نزادها واقوام ایرانی می باشد.گروهی از مردم به زبانهای عربی و ترکی صحبت می کنند با این وجود این گروه از ایرانیان با افتخار به زبان فارسی نیز تکلم می نمایند. اما چند سالی است که گوبش ها و لهجه های محلی در حال از بین رفتن می باشد.بیشتر خانواده ها تلاش می نمایند که فرزندانشان به لهجه های محلی صحبت نکنند.دفیقا علت این کار مشخص نیست و معلوم نگردیده که چرا باید این گویش ها ازبین بروند وچرا افراد ی که از یک شهر و یا یک نزاد هستند نباید در برخورد باهم با لهجه اباء واجدادی خودصحبت نمایند.مگر گویش شیرین لری، گیلکی، شیرازی @جنوبی ،بلوجی کرمانی و .... چه عیب و ایرادی دارند که باید از بین بروند.راستی چرا ما اینقدر در ازبین بردن فرهنگ گذشتگان عزم خود را جزم کرده ایم. هر روز خبری در مورد از بین رفتن یا سرقت آثار باستانی از رسانه ها پخش می گردد.آیا ملل دیگر مانند ما در از بین بردن فرهنگ مادی و معنوی خود این چنین عمل می نمایند.در کشور های دیگر همه تلاش می کنند که از فرهنگ گذشتگان خود پاسداری نمایند ،اما متاسفانه ما قدر فرهنگ مادی و معنوی خود ندانسته ودر راه از بین بردن آنها تلاش نموده و یا نسبت به نابودی انها بی خیال هستیم.آثار تاریخی وزیبای سیراف در 30 کیلومتری کنگان که مربوط به دوران قبل و بعد از اسلام می باشد در حال از بین رفتن می باشد اما متاسفانه کسی در فکر حفظ و نگهداری آن نبوده و نیست.باید به فرزندان حود علاوه بر زبان شیرین فارسی گویش محلی خود را نیز بیاموزیم زیرا این گویش ها ریشه در فرهنگ بومی ما دارند.هرگز از صحبت کردن با همشهریان خود با لهجه محلی خوداری نکنیم زیرا نیاکان و گذشتگان ما نیز با همین کلمات تکلم کرده اند.در کنگان چندین لهجه وجود دارد لهجه بنکی ،کنگانی، سیرافی از جمله این گویش ها می باشد که متاسفانه به علت بی توجهی در حال ازبین رفتن می باشند.امید وارم با تلاش همه فرهنگ دوستان این گویش ها به حیات خود ادامه دهند تا در آینده مانند سایر آثار فرهنگی خود که ازبین رفته اند غصه  نابودی آنها را نخوریم.